Aresztowanych wówczas osób nie zdążono zarejestrować w więziennej ewidencji.
23 czerwca wszystkich więźniów wyprowadzono z cel i zgromadzono na dziedzińcu wewnętrznym. Musieli tam spędzić cały dzień; w międzyczasie enkawudziści sprawdzali ich imiona, nazwiska i narodowość. Po pewnym czasie zwolniono Białorusinów oraz Polaków, którzy się za nich podali. Pozostałych Polaków odprowadzono z powrotem do cel. Niedługo później strażnicy zaczęli wywoływać więźniów po nazwisku, pojedynczo lub dwójkami. Wywołanym polecano zabrać rzeczy osobiste, gdyż rzekomo mieli zostać ewakuowani do innego więzienia lub zwolnieni. W rzeczywistości odprowadzano ich do sąsiedniego budynku starostwa. Ofiary były krępowane – w niektórych wypadkach także kneblowane – po czym enkawudziści wprowadzali je do piwnicy i tam mordowali strzałem w potylicę. W czasie egzekucji robotnik z gorzelni nazwiskiem Łopuszewski stawił oprawcom czynny opór. W odwecie został okrutnie skatowany – między innymi wyłupiono mu oczy i połamano kończyny.