Rogatka Lubelska w Radomiu – zabytkowy budynek znajdujący się w Radomiu, u zbiegu ulic Żeromskiego i Słowackiego, na skraju parku im. Tadeusza Kościuszki.
Historia Pierwsze rogatki stały w pobliżu bram Miasta Kazimierzowskiego. W miarę rozrastania się miasta, przesuwano je coraz dalejJ. Sekulski, Encyklopedia Radomia, Radom 2012, s. 277–278.
W XIX wieku urządzenie rogatek przy wjazdach do miasta związane było z realizacją założeń planu regulacyjnego Radomia z 1822. W 1824 roku wybudowano rogatki przy wszystkich pięciu wjazdach do miastared. W. Kalinowski, Architektura i urbanistyka Radomia, Lublin 1979, s. 143. W 1919 roku miasto posiadało sześć murowanych rogatek przy ówczesnych ulicach Warszawskiej, Lubelskiej, Kozienickiej oraz Starokrakowskiej. Rogatka lubelska jest obok rogatki warszawskiej jedną z dwóch zachowanych do dziś. Pierwotny, klasycystyczny budynek projektu Henryka Marconiego wzniesiono w 1840 roku przy ówczesnej wschodniej granicy miasta, naprzeciw będącego siedzibą gubernatora pałacu Sandomierskiego. Był on podobny do zbudowanej w 1834 rogatki warszawskiej.