Opactwo w Quedlinburgu (Kwedlinburgu) – dawny klasztor kanoniczek w miejscowości Quedlinburg na terenie Niemiec, założony w pierwszej połowie IX w., przejęty przez protestantów w XVI w., ostatecznie zlikwidowany na początku XIX w. W średniowieczu opactwo stanowiło ważne centrum polityczne i kulturalne, szczególnie w okresie panowania dynastii Ludolflingów, której przedstawiciele byli z nim blisko związani. Przez cały okres istnienia stanowiło centrum samodzielnego księstwa Rzeszy, na którego czele stała ksieni kwedlinburska. Obecnie romańska zabudowa dawnego opactwa (w tym kolegiata św. Serwacego) stanowi część zespołu miejskiego wpisanego na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Historia Opactwo w Quedlinburgu powstało w 936 lub 937 r. za sprawą Matyldy, wdowy po królu Niemiec z dynastii Ludolfingów Henryku I Ptaszniku, oraz jej syna Ottona I Wielkiego. Quedlinburg stanowił jej oprawę wdowią, a wcześniej ważną siedzibę króla Henryka. Sam Henryk, gdy zmarł w 936 r., został pochowany w tutejszej kaplicy zamkowej. Sprowadzone przez Matyldę kanoniczki objęły dawny zamek i uzyskały od jej syna królewską opiekę oraz specjalny status: opactwo zostało wyłączone spod jurysdykcji lokalnych biskupów z Halberstadt. Obdarzone zostało także licznymi przywilejami, stanowiącymi bardzo dochodową bazę materialną zgromadzenia.