Marcelino Oreja Aguirre, I markiz de Oreja (ur. 13 lutego 1935 w Madrycie) – hiszpański i baskijski polityk, prawnik oraz dyplomata, parlamentarzysta krajowy i europejski, minister spraw zagranicznych Hiszpanii w pierwszych latach demokratyzacji (1976–1980), od 1984 do 1989 sekretarz generalny Rady Europy, w latach 1994–1999 członek Komisji Europejskiej.
Życiorys Studiował prawo na Uniwersytecie w Salamance, doktoryzował się na Uniwersytecie Complutense w Madrycie. Kształcił się również na uczelniach w Bonn i Londynie, w Haskiej Akademii Prawa Międzynarodowego oraz w szkole dyplomatycznej Escuela Diplomática.
Od 1960 pracownik ministerstwa spraw zagranicznych, w latach 1962–1970 był dyrektorem gabinetu technicznego MSZ. Uzyskiwał kolejne rangi dyplomatyczne (do ambasadora w 1980). Pracował także w Escuela Diplomática, od 1968 jako zastępca dyrektora tej placówki. Na początku lat 70. był profesorem prawa międzynarodowego na Uniwersytecie Complutense w Madrycie i dyrektorem do spraw stosunków międzynarodowych w Banku Hiszpanii. Wszedł też wówczas w skład frankistowskiego parlamentu jako przedstawiciel prowincji Guipúzcoa.