Ściganie przestępców w Polsce w okresie średniowiecza – praktyka ścigania przestępców w oparciu o samopomoc organizacji opolnej. Pościg podejmowano na mocy instytucji ścigania śladem do granic terytorialnych włości, gdzie pościg był kontynuowany przez mieszkańców sąsiedniego opola, przez którego teren przestępca przemieszczał się w czasie ucieczki.
Tło historyczne Podstawową formą organizacji ludności żyjącej poza nielicznymi większymi osadami i miastami w XI i XII wieku była organizacja opolna. Była formą koncentracji kilku wsi lub osad spełniając funkcję administracyjną, skarbową, policyjną i niekiedy wojskowąBuczek, Organizacja opolna w Polsce średniowiecznej, Studia Historyczne, 1970, z. 2.. Schyłek organizacji opolnej następuje z chwilą nadawania przywilejów wyłączających poszczególne wsie z organizacji opolnej i przekazywania ich pod władzę feudalną. Wraz z upadkiem opola ludność wiejska popadała w zależność od panów feudalnych na mocy nadanych im przywilejów. Feudalizacja wsi znacząco zmieniała położenie jej mieszkańców. Zostali pozbawieni wolności przemieszczania się bez zgody pana feudalnego, a podstawowym obowiązkiem chłopstwa stała się praca rolna na pańskim gruncie.