19 stycznia 1921 roku awansowany do stopnia porucznika artylerii.
Służył w I dywizjonie 2 pułku artylerii ciężkiej jako adiutant dywizjonu i dowódca baterii, awansując w tym czasie do stopnia kapitana art. ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku. Od listopada 1927 roku był adiutantem 2 pac. Przeniesiony 5 listopada 1928 roku do Szkoły Podchorążych Piechoty jako instruktor artylerii, a następnie przeniesiony do 22 pułku artylerii lekkiej, w którym dowodził baterią, był adiutantem pułku, oficerem mobilizacyjnym i przejściowo dowódcą dyonu. Przeniesiony 22 grudnia 1934 do Centrum Badań Balistycznych Instytutu Badań Materiałów Uzbrojenia w Zielonce. Na majora awansował ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 14. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Do jednostek liniowych powrócił 27 kwietnia 1936, otrzymując nominację na dowódcę II dywizjonu 9 pułku artylerii ciężkiej.
W marcu 1939 roku podczas mobilizacji objął dowództwo 30 dywizjonu artylerii ciężkiej i pozostał nim również podczas kampanii wrześniowej. Po utracie kontaktu z resztą dywizji, dywizjon wszedł w skład zgrupowania płk. dypl.