Eugeniusz Budlewski (ur. 31 grudnia 1912 w Baranowiczach, zm. 14 lutego 2004 w Pabianicach) – polski architekt, urbanista i wykładowca akademicki. Główny Architekt Łodzi w latach 1963 do 1971.
Życiorys Eugeniusz Budlewski uczęszczał do gimnazjum w Białymstoku, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości. W 1933 rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Ukończył szkolenie pilotażu wraz z późniejszym pułkownikiem Tadeuszem Kocem w ramach Przysposobienia Wojskowego Lotniczego w Centralnym Obozie Przysposobienia Wojskowego Lotniczego na Lublinku w 1934.
W kampanii wrześniowej brał udział w 53 batalionie Saperów Wileńskich jako podchorąży rezerwy. Batalion działał w składzie Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”. Po rozwiązaniu jednostki, uciekając z niewoli niemieckiej i sowieckiej, dotarł do rodziny w Białymstoku. Następnie uciekł do Piotrkowa Trybunalskiego w Generalnej Guberni, gdzie od 1940 pracował w Referacie Budowlanym Wydziału Powiatowego w Piotrkowie Trybunalskim na stanowisku technika, a potem kierownika robót. Po odzyskaniu niepodległości w 1945 został kierownikiem Referatu Budowlanego. Z ramienia Naczelnej Dyrekcji Muzeów Ministerstwa Kultury i Sztuki wykonał wiele inwentaryzacji zabytków, a także projekty rekonstrukcji obiektów zabytkowych w Piotrkowie, Sulejowie i Bykach.