W latach 1967–1969 był przewodniczącym ruchu „Młody Izrael”ang.: Young Israel. Jako zwolennik koncepcji Wielkiego Izraela został jednym z przywódców, założonego po wojnie sześciodniowej, Ruchu na Rzecz Wielkiego Izraelahebr.: : התנועה למען ארץ ישראל השלמה, ha-Tenu’a le-ma’an Erec Jisra’el ha-Selejma; ang.: Movement for Greater Israel.

Po kolejnych aliansach partyjnych politycznych – powstaniu bloku wyborczego Liberałów i Herutu – Gahal, a następnie po połączeniu się Gahalu z Ruchem na rzecz Wielkiego Izraela oraz Wolnym Centrum i Listą Państwową, Be’eri kontynuował swoją działalność polityczną w powstałym w 1973 Likudzie. Z listy tego ugrupowania po raz pierwszy i jedyny dostał się do izraelskiego parlamentu w wyborach parlamentarnych w grudniu tego roku. Od 21 stycznia 1974 zasiadał w ławach ósmego Knesetu. Podczas trwającej do 13 czerwca 1977 kadencji Likud pozostawał w opozycji do rządów Goldy Meir i Icchaka Rabina, a Be’eri pracował w dwóch parlamentarnych komisjach: spraw publicznych oraz spraw wewnętrznych i środowiska. W następnych wyborach, pierwszych zwycięskich dla prawicy w Izraelu, mandatu nie zdobył

W 1992 ukazała się po hebrajsku jego książka Ḥa-sziwuto szel szem (חשיבותו של שם)dosł. O znaczeniu imienia, ang.: The Importance of a Name.