Narodowy komunizm w Europie Środkowo-Wschodniej Komunistyczna Partia Jugosławii była w stanie wyzwolić kraj bez udziału Armii Czerwonej, co zapewniło komunistom jugosłowiańskim niezależność od ZSRR. Samodzielność KPJ doprowadziła do jej zerwania z międzynarodowym ruchem komunistycznym w czerwcu 1948 r. i narodzenia się tzw. titoizmu. Titoizm zakładał różnorodność narodowych dróg prowadzących do socjalizmu, a zarazem dążył do rozszerzenia wpływów Jugosławii poprzez stworzenie federacji bałkańskiej z udziałem Bułgarii, Albanii i GrecjiMichał J. Zacharias, Komunizm – federacja – nacjonalizmy. System władzy w Jugosławii 1943-1991, Warszawa 2004, s. 105–157.. W Jugosławii ujawnił się też narodowy komunizm serbski Aleksandra Rankovicia (określony jako „konserwatywno-biurokratyczny” i „unitarystyczny”)Marek Sandulowicz, Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii. Warszawa 1982, s. 131-141 oraz separatystyczny narodowy komunizm albański w Kosowie (Marksistowsko-Leninowska Komunistyczna Partia Albańczyków w Jugosławii)Różne odcienie szarości. Historyczne tło konfliktu w Kosowie.