Budowa 12-kilometrowego kanału przypadła na lata 1775–1799.
Po wybuchu rewolucji francuskiej, wśród hiszpańskich polityków i kleru zmienił się pogląd na idee oświeceniowe, obawiano się, że rewolucja dotrze na półwysep Iberyjski. Polityczna kariera Cabarrusa została złamana, został pomówiony o defraudacje i popieranie rewolucjonistów. Był prześladowany przez Inkwizycję, a lata 1790–1792 spędził w więzieniu w Zamku Warownym w Batres. Został uznany za niewinnego i rehabilitowany przez Manuela Godoya, a Karol IV nadał mu tytuł hrabiego de Cabarrús. Ponownie zajmował ważne stanowiska; Karol IV wysłał go jako ambasadora na kongres w Rastadt (1797), a Józef Bonaparte mianował go ministrem finansów, jednak wcześniejsza dyskredytacja była dla niego poważnym ciosem. W czasie wojny niepodległościowej początkowo popierał generała Palafoxa, obrońcę Saragossy, ale później współpracował z rządem Bonapartego. Zmarł w 1810 w Sewilli.
Przypisy
Kategoria:Hiszpańska szlachta Kategoria:Hiszpańscy ministrowie finansów Kategoria:Hiszpańscy ekonomiści Kategoria:Francuscy ekonomiści Kategoria:Ludzie oświecenia Kategoria:Urodzeni w 1752 Kategoria:Zmarli w 1810 Kategoria:Ludzie urodzeni w Bajonnie