Niestety królowie anglosascy nie zdołali się porozumieć w sprawie wspólnej wyprawy na Skandynawów, która mogłaby doprowadzić do ostatecznego zwycięstwa i wyrzucenia najeźdźców z wyspy. Przybysze istotnie odeszli do Yorku, a król Wesseksu powrócił do domu. Nie spodziewał się, że jego własne państwo, podobnie jak oswobodzona przez niego Mercja, stanie się wkrótce celem najazdu wikińskich grabieżców. Duńczycy pogwałcili zawarte traktaty i zaatakowali ziemie Ethelreda, dopuszczając się w nich wielu okrucieństw.
Akcja właściwa Właściwa akcja powieści rozpoczyna się we wrześniu roku 870. Atherstone przenosi czytelnika do klasztoru Croyland, w którym przed najeźdźcami schronili się starcy i dzieci. Normalne zajęcia przerwało gwałtowne stukanie do bramy. Kiedy mnisi otworzyli wrota, do wnętrza wbiegło trzech młodzieńców, którzy wcześniej wyruszyli walczyć z Duńczykami. Jeden z nich, Osbald z Bardeney, poinformował opata i zakonników, że bitwa z wikingami została przegrana, a wszyscy angielscy wodzowie polegli. Niedługo później do klasztoru dotarli wikingowie, urządzając w nim rzeź. Najeźdźcy nie oszczędzali ani duchownych, ani dzieci i rabowali, co się dało. Pootwierali nawet grobowce, przypuszczając, że zmarłym dano jakieś kosztowności. Wyjątkową gorliwością odznaczał się Duńczyk Hubbo.