W czasie włóczęgi spotkał pustelnika Theodrica. Odnalazł też ojca Cynewulfa. Edmund dorósł. Kiedy zeszły się drogi Edmunda i Sidroca, Anglosas powiedział Szwedowi, że zawdzięcza mu życie (I owe thee a life, Earl Sidroc, III, 81), obiecał, że zwróci mu wolność (I would give you freedom, III, 82) i zapytał go, czy pamięta chłopca, którego uratował kiedyś z rzezi w klasztorze (Thou hast not then forgotten [...] that one child was rescued by thee from the carnage III, 82). Kiedy Sidroc odpowiedział, że pamięta, Edmund przedstawił się: I am myself that boy (III, 82). Doszło też do kolejnego spotkania Edmunda z jego wrogiem, Hubbem. Hubbo, pokonany przez Edmunda i ranny, podstępnie poprosił go o pomoc w podniesieniu się z ziemi, rzekomo po to, aby pomodlić się do chrześcijańskiego Boga, a kiedy Edmund, odłożywszy miecz na bok, próbował go unieść, zaatakował go sztyletem. Tylko nadzwyczajny refleks uratował bohaterowi życie. Zdążył on błyskawicznie podnieść broń i zadać decydujący cios, obcinając perfidnemu Duńczykowi głowę jednym potężnym cięciem. Utwór kończy się informacją o kapitulacji Duńczyków, którzy decydowali się złożyć broń i przyjąć chrześcijaństwo. Wśród nich był Sidroc, który również osiadł w Anglii.