Włodzimierz Ambrożewicz herbu Bajbuza (ur. w Odessie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski lekarz, działacz społeczny, urzędnik ZUS-u i porucznik rezerwy lekarz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys mały|Grób Ambrożewiczów na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 100-5-14) Urodził się w rodzinie lekarza Piotra Alfonsa (1855–1923) i Kapitoliny z domu Jagodzin. W latach 1920–1929 pełnił służbę jako naczelny lekarz 26 pułku Ułanów Wielkopolskich i 15 pułku Ułanów Poznańskich w Poznaniu. Z dniem 30 czerwca 1928 roku został przeniesiony w stan nieczynny na przeciąg sześciu miesięcy. Z dniem 1 stycznia 1929 roku został powołany ze stanu nieczynnego z równoczesnym przeniesieniem służbowym do 15 puł na stanowisko lekarza. Z dniem 28 lutego 1929 roku został przeniesiony do rezerwy. 27 kwietnia 1929 roku został przeniesiony w rezerwie z kadry oficerów służby zdrowia do 7 batalionu sanitarnego w Poznaniu.