Odtąd bowiem każdy okręt musiał być projektowany z uwzględnieniem dwóch różnych wyporności – wyporności normalnej, przy której oczekuje się, że okręt będzie operował w normalnych warunkach, co determinuje jego zanurzenie, wolną burtę, stabilność, prędkość operacyjną i autonomiczność; oraz wyporności standardowej, jako całkowicie abstrakcyjnego pojęcia, zgodnie z traktatem łączącego masę wszystkich komponentów tworzących okręt, razem z amunicją i żywnością.
Stanowiło to daleko idące utrudnienie, które w latach obowiązywania traktatu rodziło wiele problemów konstrukcyjnych, zwłaszcza przy opracowaniu nowych krążowników, i doprowadziło do dużej liczby błędów konstrukcyjnych, mających swoje konsekwencje w latach II wojny światowej. Z drugiej strony, wprowadzenie żywności i amunicji do definicji wyporności stało się polem wielu prób manipulacji i obchodzenia regulacji traktatowych, zwłaszcza we Włoszech i Japonii, lecz także we Francji, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Na przykład poprzez raportowanie, że okręt zawiera przestrzeń dla 100 naboi na działo, podczas gdy jego konstrukcja umożliwiała zwiększenie jej w warunkach wojennych do 150 naboi na działo.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Konstrukcja jednostek pływających Kategoria:Okrętownictwo Kategoria:Teoria okrętu