Żukowskiego i został dowódcą i komisarzem samodzielnego korpusowego oddziału lotniczego, w październiku 1935 dowódcą eskadry lekkich bombowców, później pomocnikiem dowódcy brygady lekkich bombowców, od sierpnia 1939 do sierpnia 1940 dowodził 65 Brygadą Lekkich Bombowców, następnie 1 Rezerwową Brygadą Lotniczą, 29 października 1941 otrzymał stopień generała majora lotnictwa. Od czerwca 1942 brał udział w wojnie z Niemcami, od czerwca do sierpnia 1942 dowodził 264 Szturmową Dywizją Lotniczą, od 16 września 1942 do 26 maja 1943 był zastępcą dowódcy, potem dowódcą 3 Armii Powietrznej. Walczył na Froncie Leningradzkim, Kalinińskim, 1 Nadbałtyckim i 3 Białoruskim, dowodził działaniami bojowymi 3 Armii Powietrznej w operacji smoleńskiej, newelsko-gorodokskiej, witebskiej (luty-marzec 1944), białoruskiej, nadbałtyckiej, wschodniopruskiej i królewieckiej, 28 września 1943 został mianowany generałem porucznikiem, a 19 sierpnia 1944 generałem pułkownikiem lotnictwa. Po wojnie nadal dowodził 3 Armią Powietrzną, od 25 maja 1946 do 12 stycznia 1949 dowodził 10 Armią Powietrzną na Dalekim Wschodzie, od 12 stycznia do 22 października 1949 był zastępcą Głównodowodzącego Siłami Wojskowo-Powietrznymi ZSRR, a od 22 października 1949 do 16 maja 1953 zastępcą dowódcy 30 Armii Powietrznej Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego.