W II połowie XVIII wieku zbudowano obszerne schody, prowadzące do 3 portali (głównego i dwóch w fasadach bocznych). Po 1760 roku rozpoczął się powolny upadek rodziny Sauli, co odbiło się też na kondycji kościoła. W 1890 roku została ukończona jego część zewnętrzna, ale prace restauracyjne trwały nadal. Z uwagi na przeciąganie się w czasie robót budowlanych ukuto w miejscowym dialekcie powiedzenie „ëse comme a fabbrica de Caignan” („jest jak budowla na Carignano”).
W wiek XX kościół na Carignano wkroczył jako obiekt zaniedbany i podupadający, którego to trendu nie były w stanie powstrzymać doraźne działania naprawcze. Dopiero kolejny patron, a zwłaszcza wdowa po nim, Matilde Giustiniani, zdołali przywrócić świątyni jej splendor, odrestaurowując poszczególne jej partie jak posadzka i dach i odnawiając obrazy. Gdy Matilde Giustiniani zmarła w 1970 roku, jej następczyni, Carlotta Fasciotti Giustiniani Cattaneo Adorno, dokonała ostatniego ważnego aktu w dziejach kościoła przekazując go w 1976 roku, po odpowiednim uposażeniu, w ręce Kurii Diecezjalnej w Genui i zamykając tym samym prywatny okres w jego historii.