Jean-Lucien Dieuleveut-Kaulek (ur. 28 sierpnia 1879, zm. 15 kwietnia 1941) – francuski inżynier i nauczyciel języka francuskiego mieszkający w Warszawie, który przyczynił się do uznania przez Francję w 1918 rządu niepodległej Polski i nawiązania dyplomatycznych stosunków polsko-francuskich.
Życiorys Był synem Jeana-Baptiste'a Kauleka, który przez pewien czas pracował jako archiwista we francuskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Lucjan Kaulek prawdopodobnie około 1912 roku osiedlił się w Warszawie. Będąc inżynierem, pracował w 1918 roku w Elektrowni Warszawskiej. Pod koniec I wojny światowej był również tłumaczem Biura Prac Społecznych, kierowanego przez Włodzimierza Wakara, które m.in. przygotowywało dokumenty na przyszłą konferencję pokojową, umożliwiające m.in. uznanie Polski na arenie międzynarodowej po zakończeniu wojny. Wspólnie z Wakarem przygotowywał również opracowania dotyczące zbrodni okupantów niemieckich na ludności polskiej w czasie „Wielkiej Wojny”.