Przeniesiony 5 listopada 1928 roku do 1 pułku piechoty Legionów w którym dowodził kompanią oraz był adiutantem pułku. 3 listopada 1932 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1932/34. W 1933 roku nie ukończywszy kursu powrócił do służby liniowej w 1 pułku piechoty Legionów. Przeniesiony został 17 czerwca 1934 roku do 85 pułku piechoty. 27 czerwca 1935 roku awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 12. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie dowodził baonem.
11 kwietnia 1938 roku objął dowództwo III baonu 80 pułku piechoty i pozostał na tym stanowisku również po mobilizacji pułku. Po wycofaniu się spod Mławy nad Narew, dowodził przejściowo zgrupowaniem, a na czele swego baonu od 14 września 1939 roku uczestniczył w obronie Warszawy (obrona Utraty i Targówka). Uniknął niewoli po kapitulacji stolicy i w listopadzie 1939 roku przedostał się do Francji. Przydzielony został w lutym 1940 roku do Brygady Strzelców Podhalańskich jako dowódca IV baonu, wraz z którym uczestniczył w kampanii norweskiej oraz francuskiej. Po rozwiązaniu brygady służył m.in. w I Korpusie Polskim w Wielkiej Brytanii.
Publikował w londyńskiej „Polsce Walczącej”, a w 1944 roku wydał w Glasgow książkę „Kampania norweska”.