Od 1716 Aleksander był zaangażowany z rozkazu cara w przygotowania do kampanii przeciwko chanatowi Chiwy. Piotr I liczył, że udany podbój tego państwa zapewni mu stałe dostawy złota, potrzebnego do kontynuowana działań w tzw. III wojnie północnej. Wiosną 1717 roku Bekowicz-Czerkieski pomaszerował na Chiwę w sile ok. 7 tys. żołnierzy. Z wyprawy tej już nie powrócił. Z zeznań kilku ocalałych Kozaków, którym udało się jakiś czas później zbiec z niewoli do Rosji, siły Bekowicza-Czerkieskiego zostały podstępem rozdzielone a następnie rozgromione przez wojska chańskie. Głowę poległego Aleksandra chan Shir Ghazi wysłał jako prezent, w dowód triumfu, Abul Faidowi – chanowi Buchary.
Rodzina Aleksander Bekowicz-Czerkieski miał dwóch synów: Aleksandra Bekowicz-Czerkieskiego starszego – pułkownika w armii rosyjskiej (zmarł bezpotomnie); Aleksandra Bekowicz-Czerkieskiego młodszego – brygadiera w armii rosyjskiej (miał czterech synów)