Antoni Witold Balinger (ur. 13 czerwca 1886 w Szczorsach, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – działacz niepodległościowy, żołnierz Legionów Polskich, major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Benona Roberta i Marii z Ejgierdów urodzony w majątku Szczorsy na Nowogródczyźnie. W latach 1899–1906 uczęszczał do szkoły realnej w Wilnie, gdzie zdał maturę. W latach 1907–1908 studiował prawo na uniwersytecie w Dorpacie, a od 1910 do 1914 na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Lwowskiej. W czasie I wojny światowej był oficerem rachunkowym 1 pułku piechoty Legionów Polskich. 1 lipca 1916 roku został mianowany chorążym, a 1 kwietnia 1917 roku – podporucznikiem rachunkowym.
9 listopada 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora gospodarczego, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Oddziale IV Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów intendentów, a jego oddziałem macierzystym był Departament VII Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1923 roku pełnił służbę w Biurze Szefa Administracji Armii w Warszawie.