Leszek Bańkowski (ur. 17 lipca 1879 w Mościskach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski sędzia, major audytor Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 17 lipca 1879 w Mościskach. Jego rodzicami byli związany z Kołomyją Seweryn Bańkowski (1845–1928, c.k. urzędnik) i Maria z domu Kopystyńska (zm. 1912), zaś stryjem Włodzimierz Bańkowski (1851–1940, nauczyciel). Jego rodzeństwem byli Zenon Bańkowski (1877–1947, sędzia Sądu Najwyższego) i Maria Bańkowska (1891–1924, powieściopisarka). Rodzina Bańkowskich była pierwotnie wyznania greckokatolickiego, lecz jej przedstawiciele wychowywali się w języku polskim i wspierali polskie działania patriotyczne i niepodległościowe.
W 1906 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytet Franciszkańskiego we Lwowie. Podczas I wojny światowej służył w c. i k. armii. W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej wstąpił do c.k. służby sądowniczej. Do 1918 był sędzią w Zabłotowie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Był przydzielony do Ekspozytury Oddziału Informacji Defensywnej w Kołomyi, odbywał służbę w sądach polowych w Kołomyi i 12 Dywizji Piechoty. W 1921 został zwolniony z czynnej służby wojskowej. Został awansowany do stopnia majora w korpusie oficerów rezerwy sądowych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.