Wynika to między innymi z tego, że osoba taka zrobi wszystkiego w swojej mocy, by uniknąć sytuacji, w których mogą ją spotkać natrętne myśli, nie mówiąc nawet o ziszczeniu swoich wyobrażeń.
Wielu wykwalifikowanych lekarzy i terapeutów nie stawia cierpiącym na ten typ ZOK właściwej diagnozy, najczęściej myląć to zaburzenie z zespołem lęku uogólnionego. Głównym powodem tego jest brak dających się zaobserwować czynności natrętnych. Sukcesem w leczeniu jest doprowadzenie chorego do stanu, w którym nie będzie on dłużej czuł potrzeby odpowiedzenia na dręczące go pytanie. Wielu terapeutów zapewnia swoich pacjentów o braku słuszności ich obaw, a nawet próbuje pomóc im znaleźć ostateczną odpowiedź. Niestety, powyższe działanie jedynie przyczynia się do zaostrzenia ruminacji u pacjenta – umysł cierpiącego na ten typ ZOK najprawdopodobniej wkrótce podsunie mu argument podważający każde zapewnienie czy odpowiedź, podtrzymując tym samym cykl obsesji.