Przebieg Celem Demetriusza był podbój Azji, utraconej w 301 p.n.e. przez jego ojca Antygona Monoftalmosa. Według relacji historyka Plutarcha z Cheronei, Poliorketes zmobilizował wojska w liczbie dziewięćdziesięciu ośmiu tysięcy piechoty, dwunastu tysięcy jazdy i pięciuset okrętów, choć dane te są raczej nieco zawyżone. W 288 p.n.e. król Tracji Lizymach zawarł sojusz z królem Egiptu Ptolemeuszem I Soterem (pl. Zbawcą). Następnie do koalicji dołączyli król Syrii Seleukos I Nikator (pl. Zwycięzca) i PyrrusGrzegorz Lach, Wojny diadochów 323-281, Zabrze-Tarnowskie Góry, 2012, s. 255.
Rok później diadochowie zaatakowali wspólnie Macedonię, przy czym Ptolemeusz, jako że nie miał z nią wspólnej granicy, nacierał swoją flotą. Demetriusz Poliorketes zostawił w Grecji swojego syna Antygona Gonatasa, a sam ruszył na Trację, lecz był zmuszony zawrócić, ponieważ Pyrrus podjął atak z zachodu i zajął Beroe. Morale w armii Demetriusza z biegiem walk coraz bardziej upadało. Swoje niezadowolenie zaczęli manifestować żołnierze, a agenci króla Epiru podburzali ich do buntu. W obawie o swoje życie, niepopularny wśród Macedończyków Demetriusz uciekł z obozu i udał się do miasta KassandreiGrzegorz Lach, Wojny diadochów 323-281, Zabrze-Tarnowskie Góry, 2012, s. 256.