Gatunek monotypowy.
Etymologia Nazwa rodzajowa: artamos – „rzeźnik, morderca”; ostroloty znane były dawniej pod nazwą jaskółko-dzierzb, gdyż sądzono, że łączą cechy jaskółek i dzierzb. Epitet gatunkowy: późnołac. monachus – „mnich” (np. w kapturze, czarne nakrycie), od gr. μοναχος monakhos – „mnich”, od μονος monos – „samotny”, od μοναχοω monakhoō – „być samemu”.
Morfologia Długość ciała 19–20 cm. Większość upierzenia jest koloru białego oprócz brązowo-szarej głowy i gardła, czarnego kantarka i podbródka, czarniawo-szarych skrzydeł i ogona; tęczówki ciemnobrązowe. Dziób bladoniebieskoszary, końcówka czarna; nogi koloru niebieskoszarego. Płcie podobne. Młode ptaki nieopisane.
Ekologia Głos Odzywa się serią jednosylabowych nut, bardziej metalicznych i przenikliwych niż u A. leucorynchus; odzywa się także „tschirr-woouit”, powtarzanym dwukrotnie.
Siedlisko i pokarm Ostrolot białogrzbiety zamieszkuje lasy, ich skraje i otwarte polany, na wysokości 200–2000 m n.p.m. Preferuje silniej zalesione obszary leśne niż te zajmowane na Celebesie przez sympatryczny gatunek A. leucorynchus. Obserwowany w parach, małych grupach oraz w stadach liczących do 20 osobników.