Ludomir Baranowski (ur. 13 lutego 1902 w Ludwikówce, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski działacz niepodległościowy, członek Polskiej Organizacji Wojskowej i kapitan sanitarny Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Urodził się 13 lutego 1902 roku w Ludwikówce na Podolu (obecnie wieś Mysliwka w zachodniej Ukrainie) w rodzinie Jakuba i Heleny z Rumowskich. Absolwent szkoły wywiadowczej Polskiej Organizacji Wojskowej. Pełnił służbę w Oddziale II Informacyjnym Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego

Ukończył Oficerską Szkołę dla Podoficerów w Bydgoszczy. 26 sierpnia 1924 roku Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 31 sierpnia 1924 roku i 24. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 35 pułku piechoty w Brześciu nad Bugiem. Później został przydzielony do batalionu sztabowego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Wioną 1934 roku, po likwidacji baonu sztabowego MSWojsk., został przeniesiony do Głównej Składnicy Sanitarnej Nr 1 w Warszawie. W grudniu tego roku został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. W marcu 1935 roku został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów sanitarnych w stopniu porucznika ze starszeństwem z dnia 31 sierpnia 1926 roku i 1. lokatą.