We wspomnieniu Paul Oehser życzliwie porównywał wczesne książki Florence Merriam Bailey do tekstów Muira i Burroughsa i opisał ją jako „jedną z najbardziej literackich ornitologów jej czasów, łączących intensywną miłość do ptaków i godną uwagi zdolność obserwacji ze wspaniałym talentem do pisania i dużym szacunkiem do nauki”. Mimo energochłonnych podróży z mężem przez USA, włączając w to piesze wycieczki, Bailey badania przyrodnicze uważała za łagodną, cichą kontemplację. Jak napisała, „pielęgnuj filozoficznego ducha, ciesz się z siedzenia i słuchania głosów mokradeł; pozwól fascynującym, tajemniczym i zdumiewającym głosom otoczyć cię i zachować twój spokój”.
Śmierć Florence Merriam Bailey zmarła z powodu kardiomiopatii w Waszyngtonie, 22 grudnia 1948. Pochowana została w rodzinnym Locust Grove.