liderami rynku; oznaczenia liczbowe i literowe przy nazwie Nagra definiowały kolejne generacje tych urządzeń.
Nagra – prototyp magnetofonu, przewidziany raczej do sterowania maszynami, ale użyteczny także do nagrań głosowych, opracowany w 1951 i nagrodzony w Lozannie w 1952 Nagra III – model tranzystorowy z 1957 Nagra III NP – pierwszy z typów przeznaczonych do pracy na planie filmowym, 1962 Nagra IV-L – wersja monofoniczna z dwoma wejściami mikrofonowymi i wbudowanym ogranicznikiem zapobiegającym przesterowaniu, 1968 Nagra 4.2 – wersja jak IV-L, ale z dodanym zasilaniem mikrofonów i wbudowanym korektorem graficznym, 1972; w latach 80. uzupełniono go o możliwość nagrywania dodatkowych synchronizujących sygnałów kodujących na potrzeby telewizji Nagra IV-S – Nagra Stereo, nagrywająca w systemie dwuścieżkowym – wyposażona była w podwójne potencjometry do regulacji poziomu nagrania, korektory graficzne i ograniczniki; wprowadzona w 1971, z kwarcowym generatorem tonu pilotowego; od 1984 w wersji IV-STC (Stereo Time Code) z możliwością pracy z sygnałami kodującymi dla telewizji