Bataliony Celne – formacja graniczna II Rzeczypospolitej.
Latem 1921 roku Ministerstwo Skarbu przekazało część batalionów celnych odpowiedzialnemu za ochronę granicy wschodniej Ministerstwu Spraw Wewnętrznych. Kolejne 10 batalionów celnych zorganizowano ze składów kompanii wartowniczych obozów jenieckich i internowanych, batalionów etapowych i batalionów wartowniczych.
Sytuacja polityczna Polski W 1921 roku zakończono walki o granice odradzającej się Polski. Długość granicy wynosiła 5529 km. Z tego 140 km przypadało na granicę morską, 1912 km na granicę z Niemcami, 1412 km z Rosją Sowiecką, 984 km z Czechosłowacją, 507 km z Litwą, 394 km z Rumunią, 109 km z Łotwą oraz 121 km z Wolnym Miastem Gdańskiem. Ustalenia dotyczące polskich granic, spośród sześciu jej bezpośrednich sąsiadów w pełni zaakceptowały tylko Rumunia i Łotwa. Od początku istnienia największe problemy stwarzała sztucznie wytyczona granica z Rosją Sowiecką. Przecinała ona często gminy i miejscowości niszcząc więzy gospodarcze, społeczne a nawet rodzinne. Powołana na mocy traktatu ryskiego mieszana komisja graniczna do marca 1923 roku nadzorowała ustawienie w terenie znaków granicznych. Na granicy polsko–litewskiej, pomimo rezolucji Rady Ligi Narodów z 3 lutego 1923 roku, ułożenie pokojowych stosunków międzysąsiedzkich było niemożliwe.