We wrześniu przekazano też do ochrony granicy szwadrony etapowych żandarmerii o numerach 20, 26 i 27.
Nowy system ochrony granicy wschodniej posiadał mankamenty typu kompetencyjnego, jak i merytorycznego. Sejm powołał komisję do zbadania przyczyn powodujących niedostateczną ochronę granicy wschodniej. Komisja potwierdziła wiele nieprawidłowości i zaproponowała szereg rozwiązań.
Wykonując postanowienia uchwały Rady Ministrów z 23 maja 1922 roku, Minister Spraw Wewnętrznych, rozkazem z 9 listopada 1922 roku zmienił nazwę „Baony Celne” na „Straż Graniczna”. Wprowadził jednocześnie w formacji nową organizację wewnętrzną.
Służba graniczna Z dniem 1 kwietnia 1921 roku powstałe Bataliony Celne Ministerstwa Skarbu przejęły ochronę granicy polsko–niemieckiej na północy, zachodzie i południu, polsko-czechosłowackiej, granicy z Wolnym Miastem Gdańsk oraz wybrzeże morskie. Ochraniano też odcinek granicy polsko–rumuńskiej Żeżawa – Zaleszczyki na wschodzie. Z dniem 13 sierpnia 1921 roku Bataliony Celne Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przejęły też pod ochronę granicę północno–wschodnią i wschodnią. Z dniem 10 września 1921 roku przeszła w kompetencje Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ochrona granicy z Łotwą, Rosją Radziecką oraz Rumunią na odcinku Żezawa – Zaleszczyki.