Bataliony Wartownicze – formacja graniczna II Rzeczypospolitej pełniąca służbę na granicy polsko–niemieckiej, polsko–czechosłowackiej i polsko–rumuńskiej.
Formowanie i zmiany organizacyjne W wyniku reorganizacji istniejących oddziałów powiatowych, 31 marca 1919 powstały bataliony wartownicze Wojska Polskiego. Tworzono je doraźnie na potrzeby wewnętrzne kraju, głównie do ochrony magazynów, obiektów wojskowych, państwowych i innych. Były to jednostki zorganizowane na wzór wojskowy. Składały się częściowo z ochotników, częściowo z poborowych, zwłaszcza tych, którzy ze względu na wiek lub zdrowie nie byli zdolni do służby liniowej. Bataliony Wartownicze tworzyły zarazem rezerwę sił zapasowych formacji. Podlegały bezpośrednio poszczególnym Dowództwom Okręgów Generalnych. Między styczniem a majem 1920 powstały ujednolicone struktury wojsk pomocniczych działających w ramach poszczególnych Dowództw Okręgów Generalnych. Na mocy rozkazu MSWojsk. nr 3300/ Org. z 31 maja 1920 reorganizacja wprowadziła nową numerację dla DOG. Zmieniono też numerację batalionów wartowniczych. Pełna nazwa baonów wartowniczych zawierała kolejny (arabski) numer batalionu w ramach DOG i numer (rzymski) DOG.