Wandwyczowye Ostoja jako Ostoya Szeliga jako Scheliga Pierzchała jako Pyrzchala Drużyna jako Druszyna (z domu Srzenyawa) Pilawa jako Pylawa Syrokomla jako Syrokomlya Mądrostki jako Mądrostky Olawa jako Olywa Gierałt
Wydania
Rękopis został dwukrotnie wydany drukiem w XIX wieku:
w edycji Józefa Muczkowskiego pt. Banderia Prutenorum, tudzież Insignia... w zbiorze Rozmaitości historyczne i bibliograficzne, zeszyt 2, Kraków 1851; w edycji Zygmunta Celichowskiego pt. Insignia seu clenodia regis et regni Poloniae. Z kodeksu kórnickiego, Poznań 1885.
Autorstwo Długosza
W XIX wieku za autora Kodeksu Kórnickiego historycy uznawali Jana Długosza. W XX wieku Marek Cetwiński zakwestionował jego autorstwo i wysunął teorię, że do czasów dzisiejszych nie zachował się oryginał dzieła, a wszystkie zachowane manuskrypty są jedynie kopiami. Za najwcześniejszą z nich uznano rękopis znaleziony w Kórniku.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Insignia seu clenodia Regni Poloniae / Jan Długosz. Joannis Dlugossii Senioris Canonici Cracoviensis Opera omnia Vol. 1. - Cracoviae, 1887. (łac.)
Kategoria:Herbarze Kategoria:Manuskrypty z XV wieku Kategoria:Polskie średniowieczne utwory w języku łacińskim Kategoria:Średniowieczne utwory dotyczące Polski Kategoria:Dzieła Jana Długosza