Al-Mansur Ibrahim, w późniejszym czasie wsparty także przez siły Sułtanatu Rumu, dwukrotnie pokonał Chorezmijczyków w roku 1241 i 1242, zwycięstwa te jednak nie okazały się decydujące, ponieważ zagrożony mongolską inwazją sułtan Rumu Kaj Chusrau (1237–1246) doprowadził na wiosnę 1243 roku do zawarcia porozumienia, zgodnie z którym Chorezmijczycy otrzymywali Charput (dzis. Elazığ), zaś Al-Muzaffar Ghazi (1220–1247) z Majjafarikinu (dzis. Silvan) Ahlat. Druzgocąca klęska jaką Kaj Chusrau poniósł w czerwcu tego roku pod Köse Dağ sprawiła jednak, że sytuacja na północy uległa całkowitej zmianie zaś Mongołowie zaczęli okupować zarówno Diyarbakır jak i Ahlat. Zszokowani mongolskim zwycięstwem Ajjubidzi próbowali teraz porozumieć się pomiędzy sobą, w rezultacie czego jeszcze we wrześniu As-Salih Isma’il uznał zwierzchnictwo As-Saliha Ajjuba nad Damaszkiem i zgodził się uwolnić jego syna Al-Mughisa Umara. Generalny brak zaufania, podsycony przez treść listów kierowanych przez Ajjuba do Chorezmijczyków, które wpadły w ręce Isma’ila, doprowadził jednak do upadku porozumienia. Przeciwko Ajjubowi powstał sojusz Isma’ila, Al-Mansura, An-Nasira i krzyżowców. Tymczasem poproszeni przez Ajjuba o wsparcie Chorezmijczycy 23 sierpnia 1244 roku zdobyli Jerozolimę, którą następnie doszczętnie splądrowali, po czym dołączyli do jego armii.