pełnił funkcję zastępowego i instruktoraAlojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 474.. W 1914 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (do tej szkoły uczęszczali także jego bracia). Po maturze miał podjąć studia na akademii górniczej.
Podczas I wojny światowej został powołany do szeregów C. K. Armii w stopniu chorążego rezerwy piechoty z dniem 1 sierpnia 1915. Około 1916–1918 był żołnierzem 45 pułku piechoty, przed wojną stacjonującego w Sanoku. Dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 19 lutego 1919 jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 1 stycznia 1918 wraz z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1916 i rozkazem z tego samego dnia 19 lutego 1919 Szefa Sztabu Generalnego płk. Stanisława Hallera mianowany komendantem 2 kompanii przy dowództwie 3 batalionu Strzelców Sanockich od 1 listopada 1918. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty. Po wojnie, w stopniu porucznika był jednym z referentów Referatu A-1 (Techniczno-Wywiadowczy) Oddziału II Sztabu Generalnego, kierowanego przez kpt. Tadeusza Puszczyńskiego.