W okresie przynależności pałacu do rodziny Durazzo stara galeria zachodnia, zlecona jeszcze przez Giovanniego Battistę Balbiego w 1650 roku, została przekształcona w nową Galerię Lustrzaną według projektu Domenica Parodiego, który inspirował się rzymskimi galeriami w Palazzo Colonna i Palazzo Doria-Pamphili oraz Salą Lustrzaną w Pałacu wersalskim. Wystrój niektórych pokoi zmieniono z uwagi na umieszczenie w nich nowych obrazów pędzla takich artystów jak: Luca Giordano, Paolo Veronese, Jacopo Tintoretto, Antoon van Dyck i Peter Paul Rubens; dzięki nim Galeria Lustrzana stała się jedną z najbardziej prestiżowych galerii malarstwa w mieście. Eugenio Durazzo zlecił przypuszczalnie również odbudowę starego pałacowego teatru, Teatro del Falcone, zniszczonego w 1702 roku przez pożar. Na początku XIX wieku ostatni przedstawiciel rodu, Girolamo Luigi Durazzo (zm. 1809) postanowił sprzedać rezydencję. Pierwszą osobą zainteresowaną zakupem był Napoleon Bonaparte, który był gościem w pałacu w 1805 roku; w 1808 roku urzędnicy cesarza przygotowali raport na temat pałacu.