Ponowne powołanie na występy w MLB otrzymał we wrześniu i wystąpił w jednym meczu American League Championship Series przeciwko Baltimore Orioles.
W październiku 1974 w ramach wymiany zawodników przeszedł do Chicago Cubs i przez cztery sezony pełnił funkcję pierwszego drugobazowego zespołu. W 1977 po raz pierwszy wystąpił w Meczu Gwiazd. W lutym 1979 w ramach kolejnej wymiany przeszedł do Philadelphia Phillies i w tym samym roku po raz pierwszy w swojej karierze został wyróżniony spośród drugobazowych otrzymując Złotą Rękawicę. Po zakończeniu sezonu 1979 grał w występującym w LVBP zespole Leones del Caracas, z którym sięgnął po mistrzostwo kraju. W sezonie 1980 ustanowił rekord kariery osiągając średnią 0,292. W National League Championship Series, w których Phillies pokonali Houston Astros 3–2, w meczu numer 4 w pierwszej połowie dziesiątej zmiany zaliczył RBI double, które dało zwycięstwo Phillies i wyrównanie stanu serii, a w meczu numer 5 two-run triple i został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem tej rywalizacji. W World Series Phillies pokonali Kansas City Royals i zdobyli pierwszy w historii klubu tytuł mistrzowski.