Dziesięciu najlepszych zawodników klasyfikacji Pucharu Świata miało zapewniony udział w konkursie głównym, w wyniku czego nie musieli startować w seriach kwalifikacyjnych. Jeżeli zawodnik z tej grupy nie wystartował lub znalazł się poza pierwszą pięćdziesiątką, był sklasyfikowany na ostatnim miejscu dającym prawo udziału w pierwszej serii konkursowej (50.). W przypadkach, gdy dotyczyło to więcej niż jednego skoczka, najpierw klasyfikowani byli ci, którzy oddali skok w kolejności zdobyczy punktowej w tym skoku, zaś potem ci, którzy nie wystartowali – o ich kolejności decydował bieżący stan klasyfikacji Pucharu Świata (zawodnik z większa liczbą punktów startował w konkursie głównym z niższym numerem startowym).
Trzydziestu zawodników, którzy awansowali do serii finałowej, zdobywało punkty do klasyfikacji Pucharu Świata według identycznych zasad jak w pozostałych konkursach tej rangi. Wszyscy uczestnicy zawodów głównych zyskiwali także punkty do klasyfikacji generalnej Turnieju Czterech Skoczni, w której sumowano wyniki uzyskane we wszystkich seriach konkursowych.