Gęstość gleb – właściwość fizyczna gleby opisująca stosunek masy gleby do określonej jej objętości.
Wyróżnia się dwa (lub trzy) rodzaje gęstości gleb: gęstość fazy stałej gleby i gęstość objętościową gleby (suchej albo wilgotnej).
Gęstość fazy stałej gleby Gęstość fazy stałej gleby, znana również jako gęstość właściwa, jest to stosunek masy fazy stałej gleby do objętości, jaką ona zajmuje: ρ = M / Vs (g/cm3 lub Mg•m-3) gdzie: ρ-gęstość fazy stałej, M-masa gleby wysuszonej w 105 °C, Vs-objętość fazy stałej Gęstość fazy stałej zależy od składu mineralogicznego i zawartości materii organicznej, dlatego jest ona charakterystyką o niewielkiej zmienności w długim okresie. W zdecydowanej większości przypadków zawiera się ona pomiędzy 2,40 g/cm3 w glebach próchnicznych a 2,85 g/cm3 w glebach zasobnych w minerały ciężkie, zazwyczaj przyjmuje ona jednak wartości pomiędzy 2,60 a 2,75 g/cm3. Ma na to wpływ gęstość najpowszechniejszego minerału, jakim jest kwarc, która wynosi 2,65 g/cm3. Gleby organiczne mają wyraźnie niższą gęstość fazy stałej. W glebach torfowych wynosi ona pomiędzy 1,4 a 1,9 g/cm3, w glebach murszowych - 1,71-2,20 g/cm3 (gęstość materii organicznej wynosi ok.