Już w 1981 roku Janusz Kidawa nakręcił film „Anna” i wampir, fabularyzowaną wersję śledztwa w sprawie „wampira z Zagłębia”. Kidawa, posługując się wprawdzie poetyką PRL-owskiego kryminału, paradoksalnie nakręcił film, który ukazywał szereg zaniedbań i patologii wewnątrz Milicji Obywatelskiej; dopadnięcie sprawcy, choć zakończone sukcesem, aż do końca seansu pozostawało nieoczywiste dla widzów. Mimo wszystko, jak pisał Robert Birkholc, film Kidawy nie był wolny od uproszczeń: „Podejrzany to zatem element aspołeczny, zboczeniec z patologicznego środowiska, pochodzący z rodziny, która, jak mówi śledczy, jest godna samego markiza de Sade. Społeczeństwo zostaje uratowane, a kapitan Jaksa może odetchnąć z ulgą, ponieważ wszystko układa mu się w końcu w logiczną całość”. Jak twierdził Birkholc, kolejny film o sprawie, Jestem mordercą, zawierał więcej dwuznaczności w rekonstrukcji śledztwa.