Po ataku Niemiec na ZSRR walczył na Froncie Zachodnim w składzie 4 Korpusu Powietrznodesantowego, 4 lipca 1941 został ciężko ranny nad Berezyną, po wyleczeniu we wrześniu 1941 został dowódcą formowanego 2 Korpusu Powietrznodesantowego, który w maju 1942 został przeformowany w 32 Dywizję Piechoty, włączoną w skład 47 Armii Frontu Zakaukaskiego w celu obrony czarnomorskiego wybrzeża Kaukazu. Od 9 marca do 2 kwietnia 1943 dowodził 11 Gwardyjskim Korpusem Piechoty 9 Armii Frontu Północno-Kaukaskiego nacierającego na Półwysep Tamański, w lipcu i w październiku 1943 został ranny w walkach, od stycznia do sierpnia 1944 dowodził 108 Korpusem Piechoty 42 Armii Frontu Leningradzkiego, uczestniczył w wyzwoleniu Ropszy, Krasnogwardiejska, Gdowa i Kojwisto, w zajęciu miasta Uuras (obecnie Wysock) i w szturmie na Wyborg. W sierpniu 1944 został dowódcą formowanego w Kalininie (Twerze) 39 Gwardyjskiego Korpusu Powietrznodesantowego, przeformowanego w styczniu 1945 w 39 Gwardyjski Korpus Piechoty i włączonego w skład 9 Armii Gwardii, która w lutym 1945 została włączona do 2 Frontu Ukraińskiego, następnie 3 Frontu Ukraińskiego. Uczestniczył w operacji wiedeńskiej, w tym w szturmie na Wiedeń. Po wojnie nadal dowodził korpusem, w październiku 1945 został pomocnikiem szefa Akademii Wojskowej im.