|mały|468x468px Kemancze, kamancze (perski:کمانچه, kamânče, wym. ) – irański smyczkowy instrument strunowy, używany także w Armenii, Azerbejdżanie, Turcji i muzyce kurdyjskiej.
Kemancze porównywane są zarówno do rebabu, swego historycznego przodka, jak i do smyczkowej liry bizantyjskiej, będącej poprzedniczką i protoplastą grupy europejskich instrumentów smyczkowych. Struny w kemanczy są pocierane smyczkiem o zmiennym napięciu. Słowo kamancze oznacza w języku perskim „mały smyczek” (kaman – „smyczek”, i -cze – formant deminutywny). Jest on powszechnie stosowany w muzyce klasycznej Iranu, Armenii, Azerbejdżanu, Uzbekistanu, Turkmenistanu i Kurdystanu z niewielkimi różnicami w budowie instrumentu.
Tradycyjnie kemancze miały trzy jedwabne struny, ale nowoczesne instrumenty mają już cztery metalowe struny. Kemacze mogą być bogato zdobione kamieniami i mieć rzeźbione z kości słoniowej progi do strojenia. Instrument ma długą górną szyjkę, a dolną część (korpus), w formie rezonatora zrobionego z tykwy, lub drzewa, zwykle pokrytego membraną ze skóry jagnięcej, koźlej lub czasami z ryby, na której opiera się mostek. Na dole korpusu wystaje kolec do wspierania instrumentu podczas gry. Dlatego też w języku angielskim kemancze są czasami nazywane „kolczastymi skrzypcami” (ang. spiked fiddle).