W roku 1921 przerwał pracę z powodu choroby.

W latach 1922–1924 był wiceprezesem Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach, zajmował się między innymi tematyką ochrony przeciwwybuchowej w kopalniach oraz poprawą wydajności pracy w górnictwie.

W latach 1924–1931 pracował jako generalny dyrektor Spółki Akcyjnej „Lignoza” w Katowicach. Jako reprezentant tej spółki był członkiem zarządu Związku Przemysłu Chemicznego, którą to funkcję złożył w grudniu 1931 roku, w związku z objęciem funkcji dyrektora generalnego Rybnickiego Gwarectwa Węglowego oraz Gwarectwa Węglowego Charlotte (od czasu fuzji obu gwarectw), którą sprawował do wybuchu wojny.

Pełnił funkcje wiceprezesa, a od 25 lutego 1938 jednego z trzech prezesów Unii Polskiego Przemysłu Górniczo-Hutniczego, wiceprezesa Komitetu Wykonawczego Polskiej Konwencji Węglowej. Był członkiem zarządu Izby Przemysłowo-Handlowej w Katowicach, powołanym w 1932 roku przez Ministra Przemysłu i Handlu na funkcję członka Rady przybocznej Izby, prezesem rad nadzorczych i technicznych spółek węglowych.