Aleksandr Iljicz Liziukow (, ur. w Homlu, zm. 25 lipca 1942 k. wsi Miedwieżje w rejonie siemiłuckim w obwodzie woroneskim) – radziecki generał major, Bohater Związku Radzieckiego (1941).
Życiorys Skończył 6 klas gimnazjum, od kwietnia 1919 służył w Armii Czerwonej, od 1919 należał do RKP(b). Od października 1919 jako dowódca plutonu uczestniczył w wojnie domowej, w czerwcu 1920 został pomocnikiem dowódcy, potem dowódcą baterii w 7 Dywizji Strzelców, a we wrześniu 1920 szefem artylerii sił 12 Armii, następnie szefem artylerii i zastępcą dowódcy pociągu pancernego nr 56 „Kommunar”. Brał udział w walkach z armią Denikina, oddziałami atamana Petlury, z Wojskiem Polskim, walce z ruchem powstańczym w guberni kijowskiej i powstańcami Antonowa w 1921. W 1923 ukończył wyższą szkołę wojskową w Piotrogrodzie, a w 1927 Akademię Wojskową im. Frunzego, w której następnie wykładał, później został wykładowcą taktyki Wydziału Mechanizacji i Motoryzacji Akademii Wojskowo-Technicznej Armii Czerwonej, od stycznia 1933 do czerwca 1934 dowodził batalionem w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, od czerwca 1934 do marca 1936 był dowódcą-komisarzem ciężkiego pułku pancernego w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, potem dowódcą 6 Samodzielnej Brygady Pancernej im. Kirowa w Leningradzkim Okręgu Wojskowym.