W marcu 1939 roku po mobilizacji dowodził pozostałościami III dyonu. W czasie kampanii wrześniowej przeprowadził mobilizację pozostałych jednostek, a następnie wraz z pozostałościami odszedł do Ośrodka Zapasowego Artylerii Lekkiej nr 9. Uczestniczył w walkach na Podlasiu, ostatnio w baterii haubic dyonu artylerii lekkiej Zgrupowania „Brzoza” jako oficer zwiadowczy. Po kapitulacji Samodzielnej Grupu Operacyjnej „Polesie” próbował wydostać się z okrążenia, ale został wzięty do niewoli 8 października 1939 roku. W latach 1939–1940 przebywał w Oflagu II B Arnswalde, a w latach 1940–1945 w Oflagu VII A Murnau. Skierowany po uwolnieniu do 2 Korpusu Polskiego, gdzie od czerwca 1945 do lutego 1946 roku służył w 1 Karpackim pułku artylerii lekkiej, a od lutego 1946 do kwietnia 1947 roku w 7 pułku artylerii przeciwpancernej i dowodził w nim baterię techniczną. Ukończył kursy: artylerii przeciwpancernej oraz kierowców czołgów i samochodów.