Al-Mansur Ibrahim, arab. المنصور إبراهيم (pełne imię: al-Malik al-Mansur Nasir ad-Din Ibrahim ibn Szirkuh, zm. 28 czerwca 1246) – emir Himsu z dynastii Ajjubidów, panujący w latach 1240 – 1246.
Życiorys Był synem Al-Mudżahida Szirkuha (1186–1240) i jeszcze jako następca tronu dowodził wojskami Himsu w kilku kampaniach. Na jesieni 1240 roku sprzymierzeni z As-Salihem Ajjubem (1238 – 1249) Chorezmijczycy zaatakowali terytoria Aleppo, 2 listopada 1240 roku zadając klęskę jego armii, pustosząc okolice Aleppo i zajmując Manbidż. Al-Mansur Ibrahim właśnie objął władzę po śmierci swojego ojca i wyruszył by wesprzeć swoich krewnych, zaś regentka Aleppo Dajfa Chatun uzyskała wsparcie także od As-Saliha Isma’ila (1237 – 1245) z Damaszku. Kiedy Chorezmijczycy przedsięwzięli kolejny rajd w styczniu 1241 roku, pustosząc region Sarminu i Szajzaru, stojący na czele sprzymierzonych wojsk al-Mansur udał się za nimi w pościg i ostatecznie 5 kwietnia zadał im klęskę pod Edessą. Następnie zdobył on dla swego księstwa Karkisijję i al-Chabur oraz po połączeniu z siłami Sułtanatu Rumu zajął Diyarbakır. Niedługo potem Chorezmijczycy sprzymierzyli się z Al-Muzaffarem Ghazim (1220 – 1247) z Majjafarikinu (dzis. Silvan) i w sierpniu 1241 roku zaatakowali Diyarbakır.