Tymczasem poproszeni przez Ajjuba o wsparcie Chorezmijczycy 23 sierpnia 1244 roku zdobyli Jerozolimę, którą następnie doszczętnie splądrowali, po czym dołączyli do jego armii. Siły sprzymierzeńców zebrały się nieco na północ od Gazy. Al-Mansur radził by zbudować umocnienia zabezpieczające obóz przed szarżą Chorezmijczyków i liczyć na ich zniechęcenie oraz ostatecznie opuszczenie Egipcjan. Dowódca sił krzyżowców Walter z Brienne naciskał jednak na zaatakowanie mniej licznych sił przeciwnika, uważając że jest to szansa na ostateczne rozgromienie Chorezmijczyków. Zdanie Waltera przeważyło i w rezultacie 17 października połączone siły Chorezmijczyków i armii egipskiej zadały sprzymierzonym syryjskim Ajjubidom i krzyżowcom druzgocącą klęskę pod Harbijją.
W październiku 1245 roku, po kilkumiesięcznym oblężeniu, As-Salih Isma’il zrzekł się Damaszku na rzecz As-Saliha Ajjuba, w ramach porozumienia zapewniając sobie jednak Baalbek i Bosrę. Natychmiast po wkroczeniu do miasta dowódca sił egipskich, Mu'in ad-Din, zamknął bramy przed Chorezmijczykami, aby uchronić je przed splądrowaniem. Pozbawieni spodziewanego łupu Chorezmijczycy opuścili wojska As-Saliha Ajjuba i sprzymierzyli się z An-Nasirem (który w związku z tym odzyskał Jerozolimę, Nablus i Hebron) oraz As-Salihem Isma’ilem.