Oprócz przedstawienia w większej skali hrabia niemal emanuje światłem, podczas gdy pozostałe postaci pozostają w cieniu. Jest to wyrażenie potęgi władzy, również monarszej, poprzez obecność Karola III na obrazie. Wizerunek króla podkreśla także fakt, że hrabia jest jego przedstawicielem. To przedstawienie ma nieco gloryfikujący charakter, przez co hrabia wydaje się odległy dla widza.
Ciekawa, złożona kompozycja przywołuje na myśl portrety alegoryczne. Jednocześnie wydaje się statyczna i formalna, tak jakby Goya był onieśmielony swoim modelem. Uwagę zwracają oddane z dbałością o szczegóły hafty i koronki stroju hrabiego. Można przypuszczać, że Goya dołożył szczególnych starań, aby zrobić na hrabim dobre wrażanie i otworzyć sobie drogę do kariery portrecisty madryckiej arystokracji. Malarz potrafił także trafnie uchwycić osobowość modela, co później stało się cechą rozpoznawczą jego portretów. Według Xaviera Braya ten i inne wczesne portrety Goi charakteryzuje sztywność postaci, „tekturowe” twarze i zbyt chaotyczna kompozycja.