6 lutego ofiarą okrętu padły kolejne dwa norweskie parowce: „Havgard” (1279 BRT), płynący z ładunkiem orzeszków ziemnych z Rufisque do Dunkierki, który został zatrzymany i zatopiony po zdjęciu załogi 70 Mm na północny wschód od (A Coruña) oraz zbudowany w 1889 roku „Ellavore” (2733 BRT), przewożący owoce i wino na trasie Walencja – Londyn, który bez strat w ludziach został zatopiony 35 Mm na północ od Przylądka Vilan.

Po przebyciu Cieśniny Gibraltarskiej UC-24 dotarł 21 lutego do Cattaro, gdzie włączono go w skład Flotylli Pola. Okręt nominalnie wcielono do K.u.K. Kriegsmarine pod nazwą U-88, jednak załoga pozostała niemiecka.

11 lipca 1917 roku na minę postawioną wcześniej przez UC-24 wszedł zbudowany w 1906 roku włoski parowiec „Siracusa” (3187 BRT), płynący z Mombasa do Genui, który zatonął u wejścia do Cieśniny Mesyńskiej.

Wiadomość o ostatnim sukcesie nie dotarła nigdy na pokład UC-24, gdyż 24 maja 1917 roku o godzinie 11.20 nieopodal Cattaro (na pozycji ) wychodzący w morze okręt został storpedowany przez francuski okręt podwodny „Circé”, pomimo eskorty dwóch austro-węgierskich torpedowców. Z 26-osobowej załogi uratowali się jedynie por. Wulle i mar.