Portret ten powstał w uznaniu pracy Pignatellego nad budową Kanału Aragońskiego, ważnego dla regionów Aragonii i Nawarry projektu hydraulicznego. Został mianowany protektorem projektu, który z pasją nadzorował i wcielał w życie. Namalowany w latach 1790–1791 portret został zamówiony przez zarząd kanału i upamiętniał zakończenie budowy. Całopostaciowy obraz należał do rodziny portretowanego, prawdopodobnie został wywieziony do Włoch przez hrabiego de la Viñaza i sprzedany, po czym zaginął. Jeszcze za życia Goi powstało kilka replik portretu en pied, m.in. pędzla Alejandra de la Cruz i Narcisa Lalany. Ta ostatnia może być oryginałem Goi przemalowanym przez Lalanę. Istnieją także kopie mniejszych rozmiarów, m.in. obraz pochodzący z kolekcji aragońskiego poligrafa Hilarióna Gimeno y Fernández-Vizarra.
Proweniencja thumb|left|200px|Portret en pied pędzla Alejandra de la Cruz, kopia zaginionego oryginału Goi Popiersie kanonika należało do przyjaciela Goi, Aragończyka Martina Zapatera. Obraz odziedziczył jego krewny Francisco Zapater y Gómez, od którego zakupił go Valentín Carderera do kolekcji książąt de Villahermosa.
Przypisy
Kategoria:Portrety autorstwa Francisca Goi Kategoria:Obrazy w hiszpańskich kolekcjach prywatnych Kategoria:Portrety postaci historycznych Kategoria:Obrazy Francisca Goi w kolekcjach prywatnych