Na tej konferencji udzielono trzypunktowej odpowiedzi autorom deklaracji berlińskiej, jej autorzy twierdzili, że: ruch pochodzi od Ducha, z góry; nie ma możliwości samooczyszczenia, ale tylko za pomocą Chrystusa (był to przytyk dla przedstawicieli ruchu Gemeinschaftsbewegung); zaistniałe nieporozumienia są wynikiem ludzkiej ignorancji.
Utworzono też zielonoświątkową denominację, którą nazwano Mülheimer Verband (Stowarzyszenie Mülheim). Jednak w ramach tej organizacji działały rozmaite frakcje. W wyniku różnych nieporozumień Emil Meyer, Benjamin Schilling i Heinrich Vietheer zostali wyłączeni z Mülheimer Verband. Część z nich założyła Freie Pfingstgemeinden (wolne zielonoświątkowe zbory). Oprócz tego działały lokalne zbory, nienależące do żadnej denominacji, pozostające pod wpływem darbystycznej eschatologii.
(1883–1968) od 1922 roku ewangelizował przy pomocy misji namiotowej. Założone przez niego zbory utworzyły Społeczność Elim (Elim-Gemeinden). W roku 1926 liczyły one około 5000 wiernych.