W 1935 roku Karl Fix założył Volksmission (Misję ludową). Denominacja ta przetrwała do roku 1945, ponieważ naziści nie uważali jej za zielonoświątkową. Faktycznie różniła się od innych denominacji charakterem modlitwy (nie podnoszono rąk do góry), a sam Karl Fix przez cały okres nazistowski przekonywał, że Misja ludowa nie jest zielonoświątkowa.
Hermann Lauster w 1937 roku założył Zbory Boże. 22 sierpnia 1938 roku został uwięziony w obozie koncentracyjnym w Welzheim, gdzie był przetrzymywany do 16 marca 1939 roku. Oficjalnie Zbory Boże zostały zlikwidowane, ale wierni kontynuowali domowe nabożeństwa.
Po II wojnie światowej thumb|ECC-Gemeinde w Rödinghausen Po zakończeniu II wojny światowej przewodnią rolę zaczęli odgrywać ci działacze, którzy byli represjonowani przez nazistów. Byli to m.in.: Karl Fix, Paula Gassner i Hermann Lauster, który powrócił z Anglii. W NRD w 1951 roku ruch zielonoświątkowy został zakazany przez komunistyczną władzę, co wpłynęło na znaczącą redukcję wiernych. Mülheimer Verband, wciąż największa denominacja, ewoluowała w stronę kwietyzmu. Hermann Zeiss założył ponad 120 zborów w pierwszej powojennej dekadzie.